Uprawianie jakiegokolwiek sportu to doskonały sposób na spędzanie wolnego czasu, czy też wszelkiego typu rekreację na świeżym powietrzu. Jednak niewątpliwe wielu ludziom, którym nie zależy na osiąganiu jakiś wybitnych wyników sportowych, ale bardziej aktywne spędzanie czasu lepiej uprawia się sport, gdy mogą to czynić w gronie znajomych. Z tego zapewne wynika niezwykła popularność sportów drużynowych, co widać zarówno wśród dzieci, młodzieży, ale i dorosłych. Zapewne w związku z tym powstaje coraz więcej odmian różnych dyscyplin sportowych, które dostosowuję konkretne gry do miejsca, w którym spędza się wolny czas. Zapewne w wyniku tego coraz popularniejsze stają się wszelkiego rodzaju sporty uprawiane na plaży, a ludzie w coraz bardziej pomysłowy sposób łączą różne dyscypliny. Mamy, więc wszelkie odmiany siatkówki plażowej na piasku począwszy od tej granej w większych zespołach, a skończywszy na tej uprawianej przez zespoły dwuosobowe. Na plaży coraz popularniejsza staje się też gra zwana siatkonogą, czyli połączenie piłki nożnej i siatkówki. W grze tej gra się przez siatkę, ale zamiast używać do przebijania piłki rąk, jak ma to miejsce w siatkówce w przypadku tej dyscypliny używa się nóg tak jak w piłce nożnej. W związku, zaś z coraz większą ilością basenów do łask wraca, także piłka wodna.
Popularność gier drużynowych wynika zarówno z faktu ich widowiskowości, jak i tego, że uprawiane są one prze liczne rzesze amatorów, które doceniają możliwość gry w grupie. W ten sposób można spędzać czas ze znajomymi. Wielu fachowców od gier zespołowych twierdzi, że by wygrywać w grach zespołowych potrzebne jest zbudowanie ducha zespołu. Jest to pojęcie stworzone przez Amerykanów w ich wersji brzmiące team spirit. Niewątpliwie to, co wytwarza możliwość wspólnej gry nazywane jest, także duchem współpracy, a także poczuciem przynależności. Jest to jedna z cech gier drużynowych, która sprawia, że w jakiejś mierze przypominają one pierwotne formuły współpracy społecznej z podziałem na role. Z tego względu wielu psychologów, zwłaszcza zajmujących się psychologią sportową twierdzi, iż gry drużynowe są doskonałym sposobem na rozwój osobowości młodych ludzi, a zwłaszcza społecznych interakcji. Niewątpliwie uprawianie sportów drużynowych uczy uczestnictwa w zespole oraz wypełniania pewnych obowiązków z podziałem na role, czy też brania odpowiedzialności za innych. Mimo, że kibic fascynują się nawet w sporcie profesjonalnym dokonaniami pojedynczych zawodników każdy wie, że w sportach drużynowych nie sposób osiągnąć sukcesu w pojedynkę bez wsparcia od innych zawodników. Jak mówi stwierdzenie trenera jednej z dyscyplin drużynowych zespół jest tak silny, jak silne jest jego najsłabsze ogniwo.
Dyscyplina ta uprawiana jest już od siedemnastego i osiemnastego wieku. Największą popularność zdobyła ona w krajach Commonwealthu, czyli krajach Brytyjskiej Wspólnoty Brytyjskiej, w których występowały kolonialne wpływy brytyjskie, takich jak Indie, czy Australia. Krykiet, bo o nim mowa to gra drużynowa, która uprawiana jest na przypominającym w kształcie owal trawiastym boisku. Celem gry jest zdobywanie punktów, które podobnie, jak w baseballu nazywane są runami. Czynić to mają dwaj zawodnicy zwani batsmanem i non-strikerem. Używając kija jeden z zawodników, do którego rzucana jest piłka ma za zadanie poprzez jej wybicie ochronić znajdującą się za nim niewielką bramkę. W zależności od sposobu wybicia i jego siły zdobywa się określoną liczbę punktów, jeśli wybijana piłka trafi w pole boiska w taki sposób, że uderzy w trawę, bądź co jest najlepiej punktowane wyleci poza obręb boiska. Drużyna, która występuje w roli broniącej ma za zadanie nie dopuścić, aby piłka uderzyła w murawę, czyli przechwycić ją po uderzeniu. Dla drużyny, której jeden z zawodników miota piłkę najlepszym rozwiązaniem jest trafienie w bramkę, bądź takie narzucenie piłki, która uniemożliwi skuteczne wybicie w pole boiska. W ten sposób w różnych odmianach krykieta można między innymi wykluczyć z gry miotającego.
Każdy kraj na świecie traktuje określoną dyscyplinę sportową, jako swój sport narodowy. Kanadyjczycy mają hokej, Holendrzy łyżwiarstwo, a są sporty, do których aspiracje zgłasza wiele nacji. Niewątpliwie najbardziej ekscentryczni w tym względzie są Amerykanie. W Stanach Zjednoczonych triumf, bowiem święci football amerykański, czyli dyscyplina specjalnie wymyślona w tym kraju, która w wielu innych krajach jest całkowicie niezrozumiała, jeśli idzie o zasady. Europejczycy słowo football kojarzą niewątpliwie z piłką nożną, co obywateli U.S.A jest wielkim zaskoczeniem. Podkreślając znaczenie swojej dyscypliny narodowej nadali oni nawet piłce nożnej inną nazwę soccer. Odbywający się, co roku finał w rozgrywkach futbolu amerykańskiego to święto narodowe w Stanach Zjednoczonych i wydarzenie najczęściej oglądane w telewizji. Przyglądający się tej dyscyplinie Europejczycy często porównują tę dyscyplinę do popularnej w Europie rugby. Jednak futbol amerykański odznacza się zdecydowanie dużo większą brutalnością, stąd zawodnicy uprawiający tę dyscyplinę sportu występują w kaskach i specjalnych strojach mających chronić ciało przed niebezpiecznymi kontuzjami. Gra generalnie podobnie, jak w rugby opiera się na zdobywaniu terenu oraz punktów poprzez tak zwane przyłożenia, czyli umieszczenie piłki w polu punktowym, bądź wstrzeleniu piłki w bramkę złożoną z dwóch słupów umieszczonych po obu stronach boiska.
Jedną z najpopularniejszych gier drużynowych w Stanach Zjednoczonych Ameryki jest baseball, który mimo licznych prób nie odniósł sukcesu w Europie. Wynikać to może zapewne ze specyfiki gry, która niewątpliwie jest łakomym kąskiem dla telewizji sportowych. Liczne przerwy w grze umożliwiają częste puszczanie reklam, a zatem odpowiedni zarobek dla sponsorów, jak i samych stacji telewizyjnych. Dla europejskiego widza, który przyzwyczajony jest do szybkiego tempa rozgrywanych gier oraz szybko zmieniających się wydarzeń gra ta może wydawać się nużąca. Profesjonalny sport w Stanach Zjednoczonych Ameryki, który bardziej nastawiony jest na widowisko dla całych rodzin przyciąga, jednak uwagę rzeszy widzów. Sport ten jest, także popularny w krajach Ameryki Północnej, takich jak Kuba, Ameryki Łacińskiej, czy Azji, a zwłaszcza Japonii. Baseball to także gra drużynowa opierająca się na zdobywaniu punktów, jednak w jej przypadku samo zdobycie punktu nie opiera się na umieszczeniu piłki w polu punktowym. Gra polega, bowiem na odpowiednim wybiciu piłki kijem w pole boiska, tak aby jak najbardziej utrudnić przejęcie jej przez drużynę przeciwną. Zdobycie punktu polega, zaś na obiegnięciu pewnej części boiska, na której znajdują się cztery bazy. Zaliczenie punktu odbywa się tylko w sytuacji przebiegnięcia, które nazywane jest zdobyciem wszystkich czterech baz przez zawodnika wybijającego piłkę kijem.
Pierwotną wersją jednej z najpopularniejszych gier sportowych na świecie, a zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych Ameryki, czyli hokeja na lodzie, jest hokej na trawie. Jest to odmiana gry, w której także używa się kija, ale zamiast krążka gra się odpowiednią piłeczką. Jak się okazuje właśnie ta odmiana gry jest prekursorką i matką hokeja na lodzie, choć dziś znacząco odbiega popularnością od dyscypliny, która uprawiana jest w halach z wykorzystaniem łyżew. Wynika to zapewne z faktu, że nie jest tak szyba, a co za tym widowiska, jak hokej na lodzie. Niewątpliwie, jednak wymaga znacząco mniejszych kosztów do jej uprawiania. Wystarczy boisko trawiaste, czyli nie potrzeba lodu, a także nie musimy zaopatrywać się w łyżwy, czy inny sprzęt chroniący przed urazami. Niewątpliwie nie jest to też dyscyplina tak kontaktowa, czyli także urazowa, jak hokej na lodzie. Jest to, także gra drużynowa, w której na boisku występują dwie drużyny, w których występuje po jedenastu graczy, a na ławce dodatkowo znajduje się po pięciu rezerwowych, z których mogą korzystać trenerzy drużyn stosując rotację w zespołach. W odróżnieniu od piłki nożnej zmiany zawodników można dokonywać wielokrotnie. Ciekawe jest, także to, że sport ten uprawiany jest, także bez trawy. Chodzi oczywiście o odmianę hokeja uprawianego w hali, który wyrósł, także z hokeja na trawie. Zawodnicy, którzy nie mogli grać zimą na boiskach trawiastych przenosili się po prostu do hal.
Jednym z najbardziej kontaktowych sportów drużynowych jest piłka ręczna. Gdy uprawiamy go na zajęciach sportowych wydawać, by się mogło, że niewiele w tym względzie różni się on od koszykówki, czy piłki nożnej, jednak na poziomie profesjonalnym podstawą tej gry jest gra na pograniczu faul. Wszystko to ma na celu zapobieżeniu umieszczenia przez przeciwną drużynę piłki w bramce naszej drużyny, stąd jest to sport dość kontrowersyjny, gdzie dużą rolę odgrywa odpowiednia, rzetelna praca sędziów. W formule amatorskiej jest to niewątpliwie wdzięczna odmiana sportu, która potrafi budować ducha sportowej walki, czy umiejętności budowania odpowiedzialności za zespół, stąd zapewne jest popularną formą na zajęciach dla młodzieży. W wersji olimpijskiej w drużynach występuje w tej grze po sześciu zawodników plus bramkarz. Znana jest, także jedenastoosobowa odmiana tej dyscypliny sportu, która jednak mimo swojej popularności w Polsce w okresie międzywojennym i tuż po wojnie obecnie przeżywa kryzys. Wiele osób myli nazwy obu dyscyplin. Szczypiorniak to właśnie odmiana tej gry z większą liczbą graczy, gdy wersja siedmioosobowa nazywana jest piłką ręczną. Pierwszą formułę wymyślili Niemcy, stąd jej duża popularność, zwłaszcza na zachodnich krańcach Polski. Formuła siedmioosobowa jest pomysłem duńskim, który dziś zdecydowanie święci swoje triumfy ze względu na większą widowiskowość, a także mniejsze koszty jakie ze sobą niesie.
Jednym ze sportów, który skorzystał, także na rozwoju hal sportowych jest koszykówka, choć liczne odmiany tej gry są równie popularne uprawiane na boiskach na świeżym powietrzu. Tak zwana uliczna odmiana tej gry, gdzie rywalizacja odbywa się z wykorzystaniem tylko jednego kosza grać może po trzech, a nawet po dwóch zawodników w każdej z drużyn. W wersji oficjalnej koszykówki gra się, jednak z wykorzystaniem dwóch koszów umieszczonych po przeciwnych stronach boiska, a w drużynach występuje po pięciu zawodników. Sama gra w swej kwintesencji jest nadzwyczaj prosta, jak wiele innych rywalizacji drużynowych, a opiera się na zdobywaniu punktów, które naliczane są po każdym umieszczeniu piłki w koszu drużyny przeciwnej. Zgodnie z zasadami trafienie do kosza ze strefy do sześciu metrów siedemdziesięciu pięciu centymetrów w odmianie europejskiej i siedmiu metrów dwudziestu czterech centymetrów w odmianie amerykańskiej skutkuje zdobyciem dwóch punktów. Trafienie z poza tych stref traktowane jest, jako zdobycie trzech punktów. W koszykówce, która traktowana jest, jako gra kontaktowa występują, także faule, które w pewnych sytuacjach skutkują przyznaniem rzutów osobistych, za które zdobyć można jeden punkt za każde udane trafienie. Rzuty takie oddaje się do kosza zza linii rzutów osobistych.
Swoją popularność gra jaką jest siatkówka niewątpliwie zawdzięcza temu, iż w wyniku silnego rozwoju infrastruktury sportowej przy szkołach pojawiła się odpowiednia ilość nawet małych hal, gdzie młodzież może uprawiać te dyscyplinę. Trenerzy zajmujący się wychowaniem fizycznym szybko zauważyli, iż sport ten daje duże możliwości ogólnej sprawności motorycznej przy niskim elemencie ryzyka wszelkiego rodzaju urazów. Wynika to między innymi z faktu, iż siatkówka, jak gra drużynowa nie jest sportem kontaktowym. Do jej uprawiania wystarczy jedynie piłka i boisko, niekoniecznie znajdujące się w hali, na którym można zawiesić siatkę. Gra polega na przebijaniu piłki na znajdujące się po stronie siatki pole przeciwnej drużyny, tak by w nie trafić, co skutkuje zdobyciem punktu. W każdej z drużyn występuje po sześciu zawodników i choć najpierwszy rzut oka wydaje się, że gra ta jest nadzwyczaj prosta występuje, jednak w niej wiele niuansów niezrozumiałych dla laika, jak podział na role w drużynie, czy odpowiednie przemieszczanie w trakcie rozgrywania meczu zawodników, które nazywane jest przejściem. Innymi słowy każdy zawodnik na boisku, oprócz w dzisiejszej formule libero przed zagraniem piłki przez przeciwnika, które nazywane jest serwisem zmienia miejsce pod siatką zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Popularność jaką uzyskał hokej na lodzie, zwłaszcza od momentu, gdy przeniósł się do hal, sprawiła, że silnie zaczęły się, także rozwijać inne odmiany tej gry. Do nich zaliczyć można hokej na trawie. Najciekawsze jest to, że choć hokej na lodzie jest dziś bardziej rozpoznawalną grą to jego zasady powstały właśnie w oparciu o hokej na trawie. Wszystko za sprawą studentów Uniwersytetu McGill , którzy dokonali tego w trzeciej ćwiartce dziewiętnastego wieku. Niewątpliwie hokej na trawie jest grą bardziej przyjazną do wszelkiej rekreacji, gdyż gra ta jest mniej kontaktowa i kontuzjogenna w stosunku do jej odmiany na lodzie. Ponadto nie wymaga do tego, by ją uprawiać, ani lodu, ani łyżew, czy też odpowiednich strojów chroniących ciało przez urazami. Wystarczy trawiaste boisko, kije i zwykły strój sportowy, by móc uprawiać dyscyplinę, która niemal od początku istnienia nowożytnych igrzysk olimpijskich jest na nich rozgrywana. W odróżnieniu od odmiany tej dyscypliny na lodzie na trawie występują dwie drużyny, w których występuje po jedenastu zawodników, choć znane są dziś, także odmiany, w których gra mniejsza ilość graczy, jak w halowej wersji hokeja na trawie, gdzie w drużynach jest po sześciu graczy i sześciu rezerwowych. W wersji jednak olimpijskiej na boisku mamy właśnie bramkarza i dziesięciu innych graczy w drużynie plus pięciu zawodników rezerwowych.